Boodschappenritueel

Het ritueel rondom boodschappen doen is het afgelopen jaar danig veranderd. Voor die tijd gingen partner en ik vaak samen naar de Appie en gooiden alles in het karretje wat ons hartje (of maagje) maar begeerde. Excellent producten zagen er op de een of andere manier altijd net iets lekkerder uit dan een doornsnee merk of huismerk, dus die kochten we veelvuldig. Kaart door de pinautomaat (maakt niet uit hoe duur, want we kwamen de maand toch altijd wel in de groene cijfers uit) en de voorraadkasten konden weer aangevuld worden. Boodschappen doen bleef niet bij die ene dag; doordeweeks moesten er vaak nog extra spullen gehaald worden, omdat we dan bedachten dat we toch net iets anders wilden eten.

Door verslechtering van de financiële situatie werden we gedwongen om het boodschappenbudget danig bij te stellen en is de zoektocht begonnen naar 'zuinig'  boodschappen doen. Dit heeft zijn vruchten afgeworpen. Ook nu het financieel weer beter gaat, hebben we het nieuwe boodschappenritueel voortgezet. Want, we zijn er niet slechter van gaan eten! We zijn kritischer geworden op de prijs, maar houden enorm van koken en lekker eten, dus aan kwaliteit hebben we niet ingeleverd. Waarom dan meer geld uitgeven dan nodig is?

Hoe ziet het boodschappenritueel er nu uit? Vrijdag is hier de vaste en enige boodschappendag. Ik ga dan alleen op pad, omdat partner werkt. Alleen al het gegeven dat ik alleen boodschappen ga doen, werkt kostenbesparend :) Ik verzamel het glas en oud papier en fiets dan allereerst richting de containers om ruimte te scheppen in de boodschappentassen. Gewapend met een boodschappenbriefje begeef ik me dan naar de A.ldi. Daarna gaat de reis richting de Appie om vervolgens te eindigen bij de toko. Aangezien partner en ik graag 'exotisch' koken, halen we hier ook regelmatig de gewenste ingrediënten in huis. Voor sommige huishoudelijke en toiletartikelen komt de A.ction ook aan de beurt en bij aanbiedingen wil ik nog wel eens bij de P.lus belanden. Voordeel is dat al deze winkels aan dezelfde straat liggen, niet verder dan 800 meter van het huis. Prima te doen met de fiets en meteen gratis lichaamsbeweging.

In het begin shopte ik vooral bij de A.ldi. Dat wat ik daar niet kon vinden, kocht ik elders.
Laatst vroeg de ene A.ldi-klant aan de andere hoe duur het product was dat ze in haar karretje geladen had. "Geen idee, maar het is A.ldi dus is het zeker weten goedkoop". Dat dacht ik in het begin ook, maar na het bijhouden van een boodschappenlijst met prijzen ben ik er achter gekomen dat sommige producten bij de A.ldi soms fors duurder zijn dan de huismerken van sommige A-supermarkten. Inmiddels weet ik bijvoorbeeld dat een blikje tomatenpuree bij de Appie goedkoper is dan bij de A.ldi. En voor roomboter kan je ook beter naar de Appie. Een Appie-klant vroeg laatst aan de caissière of ze met de E.uroshopper roomboter wel kon braden. Nee, was het antwoord. Je kon er hoogstens een eitje in bakken. Voor vlees kon ze beter voor een A-merk gaan. Grote onzin natuurlijk, maar kennelijk zijn we als consument eerder geneigd om dingen te kopen waar precies op staat wat je er mee kunt doen, in plaats van op je gezonde verstand af te gaan.
De prijzen schelen soms maar enkele centen per product, maar alles bij elkaar opgeteld levert het toch een flinke besparing op.  Ander voordeel van zo'n lijst is dat je zogenaamde aanbiedingen ook op waarde kunt schatten. Niet elke aanbieding is een echte aanbieding. Op mijn telefoon heb ik de reclamefolders app gedownload. Zo kan ik elke week kijken welke voor mij interessante producten in de aanbieding zijn. Ik koop namelijk niet iets dat in de aanbieding is wat ik normaal gesproken nooit koop. Ik hoef niet ineens extra zacht toiletpapier, omdat het in de bonus is, terwijl ik normaal genoegen neem met simpel recht-toe-recht-aan wc-papier.

We werken hier niet met weekmenu's. Ik koop gewoon groente en fruit, afhankelijk van aanbiedingen, waarvan ik weet dat het genoeg is voor een week. Restjes groente verwerken we in soep of in een quiche. Zo wordt er eigenlijk nooit iets weggegooid. Pakjes, zakjes en voorgesneden producten kopen we sowieso nooit. Het is veels te leuk en een kleine moeite om gewoon zelf aan de slag te gaan in de keuken. Ik vind het snijden van uien bijvoorbeeld een erg therapeutische werking hebben :) Dan laat ik de zakjes voorgesneden uien (wie zou dat eigenlijk kopen?) met liefde links liggen. Vlees, zoals gehakt of kipfilet vries ik in kleine porties in. Dit ontdooien we in de koelkast voor gebruik.

Op deze manier lukt het me om gemiddeld 50-53 euro per week aan boodschappen te besteden. Dat is inclusief kattenvoer en huishoudelijke artikelen. De producten zijn niet biologisch, want dan zit je natuurlijk al gauw wat hoger in de kosten.
Daarnaast wil ik (niet vanwege besparingen, maar omdat het zo leuk is) vaker zelf dingen maken. Ik heb recent het brood bakken ontdekt. Een heerlijke manier om je vrije uurtjes aan te besteden! Verder wil ik vaker aan de slag met het zelf maken van tussendoortjes en broodbeleg. Taart, cakes en toetjes maak ik nu al regelmatig.

De boodschappenlijst vind je hier onderaan. Ik ben in 2013 in een nieuw bestand begonnen, maar heb nog niet alles van 2012 naar deze lijst gekopieerd (UPDATE: Boodschappen prijslijst). Met name groente- en fruitprijzen zijn natuurlijk seizoensafhankelijk. Wellicht dat jullie nog tips en aanvullingen hebben!

Onbereikbaar

Weet je nog, de tijd dat er geen mobiele telefoons waren? Mocht je het je niet meer kunnen herinneren, kun je je geheugen opfrissen met dit filmpje. Het gaat over mobiel bellen in 1999. Een grappig filmpje en ergens ook wel confronterend. Zo'n 14 jaar geleden vond men het idee om constant met een mobiele telefoon rond te lopen en altijd en overal maar bereikbaar te zijn niet noodzakelijk. Wat zijn de tijden dan veranderd!
Of het nu een belletje, een sms'je, een whatsappje, een tweetje of een facebookberichtje is: meerdere momenten per dag wordt er contact gezocht en word je geacht om daar direct op te reageren.

Een telefoon is een handig tijdsverdrijf als je moet wachten of in de trein zit. Hoe vaak zie je niet een hele treincoupé vol mensen turend op het kleine schermpje van hun telefoon of bellend met de bekende boodschap: "ik zit nu in de trein".

Er is zelfs al een naam bedacht voor de herkenbare angst om je telefoon te vergeten: nomofobie. Meer dan de helft van de telefoonbezitters schijnt in paniek te raken bij de gedachte dat ze telefonisch niet bereikbaar zijn. Veel mensen die merken dat ze hun telefoon vergeten zijn, keren terug naar huis om de mobiel alsnog op te halen. Tja, je voelt je toch onthand zonder zo'n ding in je tas.

Constante bereikbaarheid kan leiden tot stress, aldus verschillende onderzoeken. Prikkelbaarheid, verminderde concentratie en moeite om te ontspannen zijn symptomen die daarbij genoemd worden. Doordat je tegenwoordig makkelijk kunt mailen met de telefoon, kunnen werkdagen ook steeds langer worden, omdat de behoefte om 'even mail te kijken' soms onbedwingbaar lijkt te zijn en de werkcommunicatie ook buiten kantoortijden vrolijk doorgaat.

In contact zijn met mensen is leuk en prettig. Ook ik kan de gehele treinrit vullen met de telefoon en soms heb ik bij vlagen last van nomofobie. Maar soms is het ook weleens te veel. Soms wil je er 'even niet zijn'. Maar niet reageren maakt mensen ofwel ongerust, omdat ze denken dat er iets mis is ofwel mensen denken dat je ongeïnteresseerd bent. Er zijn steeds meer bedrijven met een cultuur van 24-urige bereikbaarheid. Je zou je er bijna schuldig over voelen als je dan niet reageert.

Toch vind ik het enorm gezond om af en toe even 'offline' te gaan en de verbinding met de buitenwereld te verbreken. Telefoon uitzetten, ergens in de hoek leggen en negeren. In plaats daarvan boekje lezen, muziekje luisteren of desnoods naar de muur staren. Echte noodgevallen zijn gelukkig zeldzaam en meestal zijn berichten niet zo dringend dat een reactie niet een uur of 24 kan wachten.

Komende zaterdag wordt voor mij weer eens een onbereikbaarheidsdag. Het enige contact dat ik maak is in real life als een vriendin van mij langskomt. Uiteindelijk vele malen waardevoller dan alle virtuele communicatie bij elkaar.

Ben jij ook wel eens lekker onbereikbaar?

Consumeren

Het was weer eens chaos in de stad en dat had een duidelijke reden: SALE! Aangezien partner en ik het afgelopen jaar zo goed als geen nieuwe kleren gekocht hadden, leek het ons wijs om van de schreeuwerige sale-aanbiedingen gebruik te maken en de kledingkast weer op een wat hoger niveau te tillen.
Ik heb een verschrikkelijke hekel aan winkelen, maar moest er dan toch aan geloven: al slenterend door te nauwe straatjes die op zich breed genoeg zijn, maar niet berekend op grote hordes homo sapiens die, dolgedraaid door de overmatige prikkels vanuit de winkeletalages en de chemische roes van grote hoeveelheden dopamine die vrijgekomen zijn na het kopen van een begeerd kledingstuk, jacht maken op DE volgende aanbieding.

Wat was de opbrengst van de jacht?
- Schoenen ad €25,-
- Spijkerbroek ad €35,-
- Vestje ad €4,95
- Pyjama ad €10,-
Aangevuld met een overheerlijk vreselijk slecht patatje mét die we opgepeuzeld hebben in een tochtige snackbar vol met andere uitgehongerde jagers-verzamelaars.

Thuisgekomen kon ik niet nalaten om de pyjama maar meteen aan te doen. Als er iets fijn is, zeker met dit weer, is het wel een heerlijk warme, confortabele, knusse, kneuterige pyjama. Jeetje, wat voel ik me rijk, elke keer dat ik die pyjama weer aantrek!

Zo, voorlopig weer genoeg geconsumeerd zou je zeggen. Ik kan weer even vooruit. Maar toen kwam de postbode. Ik heb het afgelopen half jaar meegedaan aan een actie waarbij je per maand de reiskosten voor woon-werkverkeer met het openbaar vervoer moest bijhouden en opsturen. De actie is erop gericht om mensen te stimuleren met het openbaar vervoer te gaan. Die stimulering heb ik op zich niet nodig, omdat ik geen auto en geen rijbewijs heb en lopen naar het werk gezien de afstand geen optie is. Maar goed, er werden VVV-bonnen in het vooruitzicht gesteld, dus heb ik braaf mijn reisgegevens opgestuurd. En wat blijkt? In het envelopje zaten VVV-bonnen ter waarde van maar liefst €180,-!

Vol ongeloof heb ik die bonnen wel 10x lopen tellen, maar het is echt waar. Tja, en dan slaat de paniek toe. Na een jaar vol consumindergedrag en na ons grote sale-avontuur lijkt het ineens verschrikkelijk moeilijk om te bedenken waar je nu toch ineens die bonnen aan uit moet geven. Kleren kopen hoeft niet meer en de drang om meer spullen ons huis binnen te slepen is juist omgeslagen in de drang om spullen het huis uit te krijgen. Wat te doen? Volgende consumeer-ideeën zijn er ontstaan:

- het wijnrek aanvullen;
- draconisch lekker uit eten gaan;
- bonnen voor de (altijd zo dure) bouwmarkt gebruiken voor kleine verfklusjes en lampen (schaam schaam: er ontbreken nog 3 fatsoenlijke lampen in ons huis, dat zijn nu gewoon kale peertjes);
- een fatsoenlijke tas kopen voor naar het werk.

De bonnen zijn onbeperkt geldig, dus ik kan er nog even over nadenken. Hebben jullie ook weleens zo'n meevallertje gehad? Wat zouden jullie met die bonnen gaan doen?

Solidair zijn

De kranten stonden er van de week vol mee: solidariteit. En dan met name in de zorg. Het Centraal Plan Bureau kwam maandag met het rapport Solidariteit onder druk? Zorg op maat heeft toekomst.
Het CPB concludeert dat de solidariteit in ons zorgstelsel onder druk komt te staan, omdat mensen met een hoger inkomen het meeste bijdragen aan de collectieve kosten van zorg, terwijl het zorggebruik door mensen met een lage opleiding groter is dan het zorggebruik door mensen met een hogere opleiding. Erg boeiende materie! In plaats van af te gaan op wilde uitspraken van politici, ben ik het rapport gaan lezen.

Zo'n 83% van de zorg wordt collectief gefinancierd. Hierdoor kan iedereen, ongeacht inkomen, een beroep doen op zorg van dezelfde kwaliteit. Jan, de hoogopgeleide betaalt gemiddeld genomen 4000 euro per jaar ten behoeve van het collectief, terwijl Kees de laagopgeleide slechts 2000 euro per jaar betaalt. Kees 'kost' echter 3000 euro per jaar, terwijl Jan slechts met 2000 euro per jaar op ons collectieve zorgsysteem drukt. Voor Kees levert het collectief dus uiteindelijk 'winst' op, maar Jan betaalt meer dan wat hij gebruikt.
Hierbij wordt voorspeld dat de zorgkosten de komende tijd alleen maar zullen stijgen. En je raadt het al: Kees gaat ons dan nog meer kosten dan Jan en het verschil tussen de bijdragen van Jan en Kees aan de colllectieve zorg wordt bij ongewijzigd beleid nog groter.

Uit onderzoek blijken een aantal opvallende verschillen tussen Jan en Kees. Jan wordt ouder, want Jan is ook gezonder. Feit dat Jan langer zal leven dan Kees en dus ook langer gebruik kan maken van zorg leidt er nog steeds niet toe dat Kees minder zorg gebruikt. In zijn kortere leven maakt Kees meer gebruik van zorg dan Jan. Die Kees toch. Jan vindt dat Kees zou moeten stoppen met roken, gezonder moet eten en meer moet bewegen. Het is toch asociaal dat Kees met zijn ongezonde levensstijl zo'n aanslag pleegt op het zorgstelsel? Kees daarentegen vindt dat hij hartstikke gezond leeft. Jan heeft het goed, die woont in een mooi huis en heeft een relaxte kantoorbaan. Kees huurt een huis waar het altijd vochtig is en hij verricht zware fysieke arbeid. Misschien wil Jan eens ruilen met Kees! Kijken hoe lang Jan dan nog zo gezond blijft.

Wat is eerlijk en solidair? Wie moet er voor de stijgende zorgkosten betalen? Volgens het CPB hebben we twee keuzes: of Jan en Kees gaan elk even veel betalen of we vinden dat Jan met zijn hogere inkomen relatief meer moet blijven bijdragen dan Kees. Als Jan en Kees evenveel moeten bijdragen, zal dat afhankelijk van de groei van de zorgvraag voor allebei 850 tot 2750 euro extra lasten betekenen. Als Jan meer moet gaan betalen dan Kees, zullen de inkomensafhankelijke premies moeten stijgen (zo'n 4 tot 14%). Hier gaat Jan met zijn hogere inkomen dus meer last van krijgen dan Kees. We kunnen ook polderen en de middenweg kiezen: Jan en Kees gaan beiden 975 euro meer betalen aan de zorgverzekering en daarnaast worden de inkomensafhankelijke premies verhoogd met zo'n 9%.

Als Jan moest kiezen, zou hij kiezen voor de eerste optie. De zorgkosten blijven voor hem een relatief geringe last. Kees vindt dit minder fijn, want hij zal een groot stuk van zijn vrij besteedbaar inkomen kwijt zijn aan zorgkosten. Kees is nu al een relatief groter deel van zijn inkomen kwijt aan zorgpremie en eigen risico dan Jan.
Jan zal zeker niet kiezen voor de tweede optie. Hij betaalt dan 4000 tot 7000 euro meer aan zorglasten, terwijl zijn zorggebruik slechts met 2000 tot 4000 euro toeneemt. Dat is ook niet goed voor ons land: het vermindert dan de werkgelegenheid (werken loont minder) en minder economische groei (Jan kan minder uitgeven aan andere dingen).
Keuze 3 is eigenlijk wat we nu ook hebben. Iedereen betaalt ongeveer evenveel aan basisverzekering, maar mensen met hoger inkomen dragen daarnaast via de inkomensafhankelijke premies nog iets meer bij. Beide premies (nominaal en inkomensafhankelijk) stijgen.

In het verlengde van dit vraagstuk, stelt het CPB ook een ander dilemma aan de orde: willen we dat zorgaanbod voor iedereen hetzelfde blijft of mogen mensen meer ruimte krijgen om zelf te kiezen? De basisverzekering kan dan kleiner worden ten gunste van aanvullende verzekeringen of private zorg. Kees, zo stelden we net al, is door de gelijke premie zorgverzekering en eigen risico een relatief groter deel van zijn inkomen kwijt aan zorg dan Jan. Hij kan niet kiezen voor een kleiner basispakket, zodat hij meer inkomen overhoudt voor andere dingen. Jan op zijn beurt kan niet kiezen voor betere zorg.

Nou, de reacties op het onderzoek logen er niet om! Ik vind het vreemd dat het CPB-rapport door sommigen direct van tafel geveegd wordt. De gegevens die het CPB presenteert zijn helpend in de discussie rondom de toekomstbestendigheid van ons zorgstelsel. Toch is het een wat eenzijdig en theoretisch rapport. Er zal toch ook gekeken moeten worden naar het voorkomen van grote stijging van de zorgkosten, bijvoorbeeld door  het anders en efficiënter organiseren van de zorg en de preventie van een ongezonde levensstijl. De discussie moet niet alleen theoretisch, maar vooral op menselijk niveau gevoerd worden zonder in het 'wij-zij' te vervallen.
Dat hoogopgeleiden meer betalen aan collectieve zorg en er minder 'uithalen' vind ik geen acute bedreiging van de solidariteit. Wees blij en voel je een gezegend mens als je gezond bent! Daarnaast, laagopgeleiden betalen ook mee aan de studiefinanciering voor hoogopgeleiden, autolozen betalen mee aan de snelwegen waar ze geen gebruik van maken,  mensen zonder kinderen betalen mee aan de kinderbijslag en kinderopvang, mannen betalen mee aan de anticonceptiepillen van jonge vrouwen etc. Iedereen draagt wel wat bij en waarom ook niet? Het zijn ten slotte voorzieningen waar we ontzettend trots op kunnen zijn. Je hoeft er toch niet altijd op individueel niveau beter van te worden?

Santé!

Kijkplezier

Zo af en toe is het heerlijk om even lekker Uitzending Gemist te kijken! Daar we (bewust) geen televisie hebben, kijk ik hier zo af en toe eens om te zien of er nog iets interessants bij zit. Ik heb twee kijktips:

1. Het Brein van de Bankier
Joris Luyendijk duikt onder in het financiele brein van de Londense City en daalt af in de hoofden van de meester-bankiers. Boeiende materie en een zeer interessante blog: Joris Luyendijk Banking Blog

2. Hollands Welvaren
Over rijke mensen in Nederland. En wat ze doen om de kwaliteit van hun leven en dat van anderen te verbeteren. Werkt toch wel erg sterk op de lachspieren!

Een nieuw begin

Koorddanser die in 2012 Niagara -waterval overstak

Nog een paar uur en dan is het zover: een nieuw jaar breekt aan, een nieuw begin. Op de een of andere manier hebben we toch de behoefte om een streep onder dingen te zetten, een eindpunt te markeren en met een schone lei weer te beginnen. Dit leidt vaak tot allerlei voornemens die al na een paar 'nieuwe' dagen in vergetelheid raken. Vaak wordt de lat onrealistisch hoog gelegd, waardoor de kans van slagen klein is.

Ik ben nooit van de voornemens geweest, maar voor 2013 heb ik ((hierdoor geïnspireerd) wel een woord gekozen. En het woord luidt: balans. Dit wil niet zeggen dat ik in 2013 als voornemen heb om helemaal in balans te zijn en als een soort Boeddha door het leven te gaan. Dat gaat absoluut niet lukken. Maar ik hoop dat het woord me op momenten helpt om weer even te landen, mijn grenzen aan te geven, iets te doen waar ik energie van krijg in plaats van wat energie kost.

Balans heeft voor mij te maken met energie: de energie moet ik goed verdelen over de dag. Wat ik niet meer dagelijks wil laten gebeuren, is dat ik na een werkdag geen energie meer over heb voor andere dingen of andere belangrijke mensen.
Balans heeft dus ook te maken met 'er zijn voor anderen'. Ik kan aandacht geven aan mensen die veel belangrijker voor me zijn dan werk.
Balans betekent: goed voor mezelf zorgen. Goed eten, slapen, stress vermijden en bewegen.
Balans betekent: leuke dingen doen waar ik energie van krijg en nieuwe dingen uitproberen.
Balans betekent ook: plannen. Plannen van werkzaamheden, zodat ik al aan de voorkant kan zien wanneer iets eigenlijk niet haalbaar is. Maar zeker ook: plannen van leuke dingen voor mezelf en met anderen waar ik naar uit kan kijken en waaruit ik energie bij kan tanken. Daar hoort ten slotte ook de financiële planning bij (omdat het inzicht, overzicht en rust geeft) en planning van onderhoud aan ons huis (omdat het niet allemaal tegelijk kan, maar we toch goed voor ons 'nest' moeten zorgen).

Het uitproberen van een huizenruil, waar ik eerder over schreef, is één van die nieuwe leuke uitprobeersels in 2013. Verder ben ik me aan het bezinnen op een schrijfcursus voor 2013. Daarnaast heb ik met partner om de tafel gezeten om alvast een paar leuke activiteiten in in te plannen voor het komende jaar. Verder is de begroting 2013 af en zijn de eerste offertes voor onderhoud aan het huis opgevraagd. De eerste stappen zijn gezet! Als het nieuwe jaar volop begonnen is, begint de uitdaging pas echt. Het wordt de kunst om tijdens de wedloop af en toe even bewust stil te staan en mezelf kritisch af te vragen hoe het met mijn energie zit, of ik er genoeg voor anderen ben, of ik wel goed genoeg voor mezelf zorg, welke leuke dingen ik die dag gedaan heb en of de plannen nog realistisch zijn. Klinkt wel lekker cheesy hè?

Soms zal ik de vragen positief kunnen beantwoorden en op andere momenten zal ik moeten toegeven dat ik de verkeerde kant op ga. Maar dat geeft niet! Ik hoef ook geen 10 te halen. Ik ben niet perfect. Alleen al het feit dát ik me realiseer dat het de verkeerde kant opgaat is al winst.

Rest mij natuurlijk niets anders dan deze blog af te sluiten met de beste wensen voor het jaar 2013 en de vraag: wat is jouw woord voor 2013?

Terugblik op 2012

We sluiten over enkele dagen het boekjaar 2012 af. Voor het eerst heb ik ook op financieel gebied teruggekeken op het afgelopen jaar. Voor het eerst dit jaar was het noodzakelijk om echt goed na te denken over het uitgavenpatroon en dit waar nodig (al of niet drastisch) te wijzigen. Gek genoeg beleef ik er nu enorm veel lol aan om de zaken in mooie grafiekjes te vatten. Terwijl ik dit blogje in elkaar flans, kijkt mijn omgeving me dan ook meewarig aan. Maar goed, ieder zijn ding toch?

Het goede nieuws is dat we 2012 in de groene cijfers afsluiten. De inkomsten zijn een kleine 90,- hoger dan de uitgaven (hoera-moment!). Er kan dus zelfs nog een fles champagne vanaf bij de jaarwisseling! Ik heb de uitgaven onderverdeeld in verschillende categorieën: sparen, woonlasten, gas, water, licht (incl. telefoon, internet en bankkosten), voeding, vervoer, kleding, ziektekosten, persoonlijke uitgaven en vrije tijd. 

Bij de uitgaven hoort allereerst natuurlijk het sparen. Zo'n 15% van de inkomsten heb ik apart kunnen zetten. Bijna de helft daarvan is in het noodfonds gestopt. Daarnaast heb ik flink gespaard voor het benodigde onderhoud aan het huis. Een bestemming hiervoor moet ik in 2013 nog bepalen. Voordeel van een oud huis is dat je altijd wat te kiezen hebt als het gaat om reparaties en broodnodig onderhoud. Een tiende deel is gebruikt voor het afschrijvingspotje. Gelukkig is er behalve een laptop-adapter niets stuk gegaan.

De woonlasten nemen een relatief grote hap uit het totale budget, zeker omdat het dit jaar grotendeels uit 1 inkomen gehaald moest worden. Toch wel confronterend om te zien wat zo'n hypotheek voor geldvreter is. 

Met gas en elektra heb ik gepoogd zuinig te doen dit jaar. Ik heb goede hoop dat ik daar bij de afrekening de vruchten van pluk. Dat neemt niet weg dat er toch nog een groot deel naar toe gaat. Aandachtspunten voor 2013 zijn de telefoonkosten en de bankkosten. Gedurende twee maanden ben ik buiten de bundel getreden en werd ik flink afgestraft met een torenhoge telefoonrekening. Het abonnement loopt nog door tot en met september, maar daarna kan ik een slimmere en goedkopere keuze maken. De bankkosten kunnen waarschijnlijk ook nog wel een stuk naar beneden. 

Met zuiniger boodschappen doen heb ik in de loop van 2012 steeds meer bijgeleerd en lukt het me nu om uit te komen met gemiddeld €240,- per maand. Bij boodschappen horen overigens ook de huishoudelijke artikelen, kattenvoer etc. De post 'uit eten' bevat naast restaurantbezoekjes ook afhaalmaaltijden en snacks voor onderweg. Dit is, vooral in vergelijking met het jaar ervoor, tot een minimum beperkt gebleven. 

Tja, dan de vermaledijde reiskosten. We hebben geen auto (nodig), dus reizen met trein, fiets en benenwagen. Voor het overgrote deel betreft deze post de reiskosten van en naar het werk. Een absoluut dieptepunt dit jaar was toen ik erachter kwam dat ik mijn ov-chipkaart niet kon opladen vanwege ontoereikend saldo op de bankrekening. Wat zeg je dan tegen de baas? "Sorry, kan niet komen, want het geld is op." Gelukkig bleek er thuis nog een bedragje contant te liggen (cadeautje van oma) waardoor ik aan de NS-balie alsnog een kaartje kon bemachtigen. 

Ik hoop ooit fluitend op het fietsje naar werk te kunnen gaan. Vooralsnog moet ik genoegen nemen met de kortingskaart van de NS die financieel gezien enige respijt geeft in de 'na 9 uur'-periode.

Shame on me! Aan kleding heb ik dit jaar nagenoeg niets uitgegeven; 0% van de inkomsten als je het afrondt. Daarbij is overigens een klein bedrag niet meegenomen. Ik heb ergens dit jaar contact geld gekregen en gebruikt om een aantal kleren te kopen, maar dit heb ik niet mee kunnen nemen in het jaaroverzicht. Het had het percentage waarschijnlijk niet drastisch omhoog gestuwd. Zo zie je maar: nieuwe kleren heb je niet nodig om een jaar heelhuids door te komen.

Gelukkig was het een gezond jaar. De centen voor ziektekosten gingen grotendeels naar de zorgverzekeraar. In 2013 zullen dat minder centen zijn vanwege de overstap. Helaas zullen de zorgkosten stijgen in verband met een noodzakelijk bezoek aan de kaakchirurg die er een aantal verstandskiezen uit gaat slopen... brrr...

Cadeautjes kopen was dit jaar soms een crime. Ik had er geen apart potje voor, dus overviel het me elke keer een beetje. En bij bruiloften met als cadeautip het bekende 'envelopje' valt er weinig creatiefs te verzinnen om goedkoper uit te zijn. Maar ook hier geldt: we hebben het overleefd. En ik heb nog vrienden, dus kennelijk was de inhoud van de envelopjes voldoende bevredigend. In 2013 laat ik me niet meer overvallen en wordt dit een apart 'spaar'potje. De kapper wordt 2013 vervangen door een goedkopere, hoe leuk hij ook is en hoe lekker ook de koffie die hij schenkt. Gek genoeg kon ik me er daar dit jaar niet toe zetten om me dit te ontzeggen.

En dan nu, de vrijetijdspost. Jaa, de vakantie! Die was erg leuk, maar kende al met al toch wel een aardige budgetoverschrijding. Toch was het een mooie ervaring die ik niet had willen missen. 

Tot zover mijn financiële jaar in taartjes. En die taartjes zijn terecht, want er mag gevierd worden. Ik ben dankbaar voor het fijne dakje boven ons hoofd, de leuke dingen die we hebben kunnen doen en trots op de besparingen die we (soms noodgedwongen) voor elkaar hebben weten te krijgen.
Hopelijk valt er bij jullie ook wat te vieren!